به گزارش شهرآرانیوز؛ نه داروی خاص و پیچیدهای است، نه برای بیماران خاص و حاد، کاربرد درمانی دارد. با این حال این داروی مورد نیاز و به گمان عدهای حیاتی در سالهای اخیر جزو جدایی ناپذیر سبد دارویی بیشتر خانوادهها به شمار میرود. داروخانهها نیز تا همین چندی پیش استامینوفن را مثل نقل و نبات و به هر تعداد که مردم و بیماران مطالبه میکردند در اختیارشان قرار میدادند، اما اکنون قضیه متفاوت شده است.
شهروندان به صدای مردم میگویند حتی یک ورق از این قرص را در داروخانهها پیدا نمیکنند یا به زحمت و هزارویک منت موفق به خرید آن به صورت آزاد میشوند. این برای مردم و شهروندان که تا چند ماه قبل به راحتی و به هر تعداد که میخواستند قرص مسکن دریافت میکردند وضعیتی پر از ابهام ایجاد کرده است. وضعیتی که به گفته آنها این تردید یا سؤال را ایجاد میکند که آیا شرایط دارویی خاص است؟
در همین راستا این نکته نیز توسط مردم به آن اشاره و تأکید شد که پزشکان در تجویز استامینوفن دست و دلباز رفتار میکردند و در هر نسخه چند ورق استامینوفن نیز تجویز میشد. شرایط و وضعیت آتشبس یکی از محورهای مهم سئوالات مردمی است. در همین راستا محور اصلی دغدغه مردم این است که وضعیت جنگی و فعلی کشور چه تاثیری بر تولید دارو داشته است.
موضوعی که پاسخ آن را انجمن داروسازان ایران با قاطعیت میدهد. مسئولان تاکید دارند که اگر شرایط کنونی و آسیبدیدگی بخشی از واحدهای تولیدی دارو برای کشور رخ میداد بی شک نظام دارویی آن کشور فرو میریخت، اما در کشورما شرایط با مدیریت درحال گذران است.
گزارش پیش رو حضور شهرآرا در داروخانههای سطح شهر و خیابانهای کوهسنگی، احمدآباد، کلاهدوز، خیام و دیگر نقاط سطح شهر است. در این باره شهرآرا به بررسی بیشتر این ماجرا و گفتوگو با مشتری و داروخانه دارها پرداخته است.
مهدی موسوی، شهروند ساکن محدوده قاسم آباد است. تنها مسکنی که میتواند درد دندانش را آرام کند و علاجی برای پادرد همیشگی اش باشد، قرص «استامینوفن کدئین» است.
قرصی که به گفته او اکنون میتوان در فهرست قرصهای کمیاب قرار داد. او برای مصداق گفت وگوهایش میخواهد تا سری به داروخانه محدوده چهارراه مخابرات بزنیم، میگوید: خودتان بروید از داروخانــــههای این محدوده بپرسید که آیا قرص استامینوفن دارند؟ به ما که جواب سر بالا دادند شاید به شما قرص بدهند.
در ادامه سری به چند داروخانه آن محدوده میز نیم. اظهارات یکی از داروخانه دارها نیز مُهر تأییدی بر صحبـــتهای این شهروند است. این متصدی داروخانه میگوید: کمبود «استامینوفن» فقط مختص داروخانه ما نیست. توزیع این دارو در همه داروخانههای سطح شهر کم شده است. داروخانهها به هیچ عنوان نمیخواهنددارویی را انبار کنند. اکنون نیز بنا به ضرورت فقط استامینوفن را بر اساس تجویز پزشک و ارائه نسخه میدهیم.
وضعیت داروخانه خیابان ملاصدرا نیز با داروخانههای دیگر برای موجودی این داروی مسکن، مشابه است. کمند سلمانی زاده میگوید: قبلا هر دکتری که میرفتیم با بهانه و بی بهانه برای همه ما استامینوفن مینوشت. آن قدر بود که گاهی این دارو را مردم بدون استفاده دور میریختند، اما وضعیت الان عجیب است.
باورم نمیشود که این داروی ساده اکنون نیست. او تعبیرش برای نبود وضعیت قرص استامینوفن از این قرار است: نبود این قرص آن هم در شرایطی که تا چند ماه قبل استامینوفن فراوان بود و همه دکترها مینوشتند این حس را تداعی میکند که اوضاع دارویی ما اصلا خوب نیست.
او به شرایط کشور نیز اشاره و به این نکته تأکید دارد که همه مردم در کنار هم هستند و اگر در وضعیت این دارو مشکلاتی وجود دارد مسئولان میتوانند با مردم در میان بگذارند تا با همدلی این شرایط را پشت سر بگذاریم.
دکتر علی اصغر اسماعیل زاده، مدیر امور دارو و مواد تحت کنترل معاونت غذا و داروی دانشگاه علوم پزشکی مشهد به شهرآرا میگوید: کمبود برخی داروها در کل کشور مانند استامینوفن کدئین مربوط به چالش در تأمین ماده اولیه آن است.
هادی احمدی، عضو هیئت مدیره انجمن داروسازان ایران هم در این زمینه به این نکته اشاره دارد که کمبود مقطعی دارو در همه کشورهای جهان وجود دارد و کشور ما نیز از این قاعده، مستثنا نیست. تفاوت آن در میزان و شدت این کمبودهاست. هرچند برخی بر این نظرند که دارو تحریم نیست، اما در واقع تحریمها به صورت غیرمستقیم بر دسترسی به دارو اثرگذار است.
عضو هیئت مدیره انجمن داروسازان ایران ادامه میدهد:کاهش تولید ماده اولیه «کدئین» به صورت زنجیروار بر تأمین این دارو در کشور ما تأثیر گذاشته است.
او در ادامه تأکید میکند: با همه این دشواریها ایران توانسته بر پایه تولید داخلی، بحران را مدیریت کند؛ آن هم در وضعیتی که ۲۵ مرکز دارویی و کارخانه و واحدهای تولیدی مرتبط با دارو مورد حمله قرار گرفتهاند. به طور حتم اگر چنین شرایطی در هر کشور دیگری رخ میداد، به احتمال زیاد تمام نظام دارویی آن فرو میریخت، اما به سبب برخورداری از صنعتی پایدار و تکیه بر توان داخلی ایران توانسته دوام بیاورد.